Ενότητες

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Π. ΚΑΒΑΦΗΣ « ΔΕΗΣΙΣ

■ Ενότητες - Δομή

Α΄ Ενότητα (1ος στίχος):

Ο πνιγμός του ναύτη. [Εισαγωγή: Το γεγονός - απέριττη καταγραφή]

Β΄ Ενότητα (2ος-5ος στ.):

Οι δεήσεις και το τάμα της ανήξερης μάνας στην Παναγία -

[Κυρίως θέμα: Τραγική Ειρωνεία]                                                       .

Γ΄ Ενότητα (6ος-8ος στ.):

 [Επίλογος] Η λύπη του εικονίσματος της Παναγίας.

Β' ενότητα

Οι πιστοί συχνά κάνουν αφιερώματα σε εκκλησίες ή μοναστήρια (πολύτιμα αντικείμενα, ποσά) για τη θεραπεία τους, για την προστασία της ζωής τους (πολλά τέτοια τάματα έκαναν οι ναυτικοί), για τη σωτηρία της ψυχής τους κ.ά.

Στο ποίημα του Καβάφη η μητέρα του ναυτικού ανάβει κερί στην Παναγία, για να γαληνεύει τη θάλασσα και να γυρίσει σώος ο γιος της.

Τέτοια τάματα ήταν συνηθισμένα απ' τους ναυτικούς και τις οικογένειες τους, όπως φαίνεται απ' το ποίημα του Καβάφη, αλλά και του Παπαδιαμάντη. Αυτό εξηγείται απ' τις δυσκολίες και τους κινδύνους της ναυτικής ζωής και απ' την αγωνία των ναυτικών και των οικείων τους. Αυτοί οι κίνδυνοι διατηρούνται και σήμερα.

Γ' ενότητα

Στη δεύτερη ενότητα απ' τη θρησκευτική δέηση περνάμε σ' ένα βαθύτερο επίπεδο: την τραγική ειρωνεία. Η μητέρα δέεται στην Παναγία να σώσει το παιδί της, αγνοεί όμως αυτό που γνωρίζει η Παναγία, ότι ο γιος της δηλαδή έχει πνιγεί.

Η τραγική ειρωνεία καθρεφτίζεται στην εικόνα της Παναγίας, που ακούει «σοβαρή και λυπημένη», αφού ξέρει ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτε, για να βοηθήσει τη μάνα και το παιδί της. Η Παναγία, μάνα κι αυτή, συμπονά τη μάνα (ακούει λυπημένη), αλλά δεν μπορεί να τη βοηθήσει, αφού ο γιος της έχει ήδη πνιγεί.